Donderdag besluiten we om naar huis te gaan, er is nog steeds geen werk voor ons. We liggen binnen de sluis bij Wijk bij Duurstede. Ik bel direct met Curadomi, mijn nieuwe werkgever, of ik nodig ben in de thuiszorg de komende dagen. Na wat heen en weer bellen blijkt dat ik s'avonds mee kan doen met een scholing, kennis die ver weg zit weer afstoffen. (Dat is wel nodig, blijkt.) En vrijdag, zaterdag en zondag wil men mij graag inzetten. Mooi, dan kan ik er goed ín komen. Vrijdagmiddag komt Jos thuis, die reist zoals gewoonlijk in zijn eentje met bus, trein en bus van het internaat naar huis. Ik ben aan het werk, maar Simon is thuis om hem op te vangen. Als ik ook thuis kom volgt er gelijk een dikke knuffel! Ook vrijdag wordt ons geen werk aangeboden, gelukkig heb ik de thuiszorg nog...

Omdat ik zondagmiddag ook moet werken, en we toch pas maandagochtend naar boord gaan, brengt Simon Jos terug naar het internaat. Als hij gaat ben ik net weer thuis, tijd genoeg om hem nog een dikke knuffel te geven. Dag jongen, fijne week!

Maandagochtend gaan we via de supermarkt naar boord. Proviand voor de komende week inslaan. We weten nooit wanneer het volgende moment is dat we boodschappen kunnen doen. En er gaat zo met z'n 3-enin een week tijd aardig wat door. Aan boord aangekomen gaan we eerst eten en dan pakken we even aan. Nu we toch niet varen hebben we tijd om de slaapkamers uit te breken. Van 2 kleinere kamers gaan we 1 maken. De kleinste is al voor een groot deel uitgebroken. In de andere staan nog allemaal spullen. Die moeten er eerst uit. Wat een troep komen we tegen... We werken het allemaal weg, sommige dingen kunnen bij het vuilnis en voor het overige zoeken en vinden we andere plekjes. Mats kan bijna niet wachten voor hij mag breken... Inmiddels is bij mij een flinke verkoudheid doorgebroken. Al niezend en snuivend ga ik door de komende dagen. Gelukkig hoef ik niet te werken in de thuiszorg...

Dinsdag gaan we verder, liefst halen we er nu zo veel mogelijk uit. Dan komt dinsdagmiddag een telefoontje, of we met rollen (platgewalst staal) van IJmuiden naar Grimberg (D) willen. Er wordt onderhandeld over de hoeveelheid en over de prijs. Maar dan zijn we eindelijk aan de reis. We hebben geen haast, want we hoeven ons pas donderdagochtend te melden. Het is prettig om te weten wat we weer moeten doen. Maar het heeft wel lang geduurd deze keer. Dat moet niet te vaak gebeuren... We besluiten dat we de volgende morgen, woensdag, op weg gaan naar IJmuiden. Eerst nog een vrije avond, vooral Simon en Mats kunnen nog even lekker bijkomen van het uitbreken van de 2 slaapkamers, wat inmiddels al 1 ruimte is geworden... Ik maak nog een paar kaarten; knippen en plakken met mooi papier, mooie plaatjes en kant en band, ik doe het graag! En we bellen Jos, die heeft vandaag zijn beugel gekregen. Volgens de groepsleiding gaat hij er leuk mee om, laat hem aan iedereen zien met de woorden: 'Schrik niet, ík ben het!' Als ik hem aan de telefoon heb laat hij mij ook weten dat het niet tegenvalt. Hopelijk denkt hij er na de komende nacht nog zo over. Dan moet hij er n.l. een 'buitenboordbeugel' aan vast maken... Ik ben blij dat hij er zelf niet zo mee zit.

Woensdagmorgen, auto aan boord pakken met de autokraan, even naar de overkant om het inmiddels opgestapelde vuilnis in de container te gooien, en dan gaan we weer. Op naar IJmuiden. Ben benieuwd, straks na 16.00 uur kunen we bellen voor de planning. Want dat we hier morgenochtend om 6 uur moeten zijn, wil nog niet zeggen dat we dan ook gaan laden...